Z Porąbki przez Kozubnik na Żar. Spacer z zaglądaniem po drodze

Pogoda zachęcała, żeby gdzieś się ruszyć. Nie trzeba było długo namawiać. Razem z Miśkiem i Bożeną zapakowaliśmy się w miejski autobus z Kęt do Porąbki i po mniej więcej piętnastu minutach byliśmy już na miejscu. Plan był prosty: przez Kozubnik na Żar, a po drodze trochę się porozglądać.

Porąbka. Stąd ruszamy.

Z centrum ruszyliśmy w stronę zapory, a później skręciliśmy w prawo, w Małą Puszczę. Tędy prowadziła nasza droga do Kozubnika. Jeszcze bez zdobywania szczytów, za to z pierwszymi postojami na zdjęcia.

Próg wodny schowany między drzewami, cienkie strużki wody na porośniętej ścianie. Kawałek dalej niewielka kapliczka z wieżyczką, płotkiem i ławkami po bokach. Tuż przy asfalcie, a za nią już zalesione zbocze. Zwyczajne rzeczy, przy których dobrze na chwilę zwolnić.

Mała Puszcza po drodze.

Kapliczka przy naszej drodze.

Takie początki wycieczek lubię. Góra jest celem, ale po drodze też jest na czym zawiesić oko. Na zdjęciu za Andrzejem widać już Żar. Szeroki, spłaszczony u góry, jeszcze daleko. Na razie idziemy asfaltem między domami i zielenią. Słońce, krótkie rękawy, góra przed nami. Wrzesień całkiem letni.

Andrzej, a za nim dzisiejszy cel.

Mała Puszcza płynie tutaj w równym, kamiennym korycie, obok drogi i zabudowań. Przez kolejne progi przelewa się niewiele wody. Można popatrzeć w górę potoku i przez dłuższy kawałek śledzić jego bieg. Wszystko prowadzi dalej w dolinę.

uregulowane koryto Małej Puszczy

W Kozubniku zmiana scenerii. Dawny ośrodek wypoczynkowy wciąż ma w sobie dużo z opuszczonego miejsca, ale określenie „ośrodek widmo” zaczyna się już trochę przedawniać. Trwają prace remontowo-budowlane.

Przy drodze stoi Daglezja. Część ścian jest już jasna, w oknach widać stolarkę, obok tablica z wizualizacją. Jeszcze surowo, jeszcze budowa, ale to już wyraźna zmiana. Wyżej Kiczora, najbardziej charakterystyczny wieżowiec ośrodka. Patrząc z dołu na jego odsłonięte piętra, można prześledzić niemal całą konstrukcję.

Remont już nie tylko w planach.

Kiczora zaczyna się zmieniać.

To dawny kompleks Hutniczego Przedsiębiorstwa Remontowego. Były tu domy wypoczynkowe, baseny i zaplecze sportowe. Teraz w jednym miejscu ogląda się remont, a zaraz obok betonowe pozostałości, rdzewiejące elementy konstrukcji i ściany zapisane graffiti. Rośliny wyrastają ze szczelin, na murach, wszędzie, gdzie zostało choć trochę miejsca.

Andrzej przy zrujnowanych zabudowaniach

Chyba trzeba będzie skreślić Kozubnik z listy miejsc opuszczonych. Jeszcze nie cały, ale coś się wreszcie zmienia. Ciekaw jestem, jak będzie tu wyglądało po zakończeniu prac.

Na razie fotografuję to, co jest. Przy okazji łapię też siebie w okrągłym lusterku. Właściwie głównie telefon, rękę i kawałek siebie. Dokumentacja obecności zaliczona ;)

Ja też tu jestem.

Dalej ruszyliśmy drogą pod górę, która dopiero później połączyła się ze szlakiem na Żar. Przy niej mały budynek z zielonym dachem i żaluzjowymi drzwiami. Ze ściany spogląda żółty stwór z rozłożonymi rękami. Za nim zarośla, a między drzewami jeszcze fragment Kiczory.

Ten już rozłożył ręce. My idziemy dalej na Żar.

Kawałek dalej inne zabudowania ośrodka, prawie schowane w zieleni. Te sprawiają wrażenie, jakby remont miał do nich znacznie dalej. Przez gałęzie widać fragmenty ścian i pięter, ale las coraz skuteczniej zasłania resztę.

Do tych budynków remont ma jeszcze kawałek drogi.

W końcu zabudowania zostały za nami. Dalej już leśna ścieżka, wysokie drzewa i światło między koronami. Po betonie, asfalcie i oglądaniu kolejnych budynków znów zwykłe chodzenie po lesie. Ten kawałek drogi też zasługuje na zdjęcie, choć żadnego jeziora jeszcze stąd nie widać.

Dalej już przez las.

Do zbiornika dotarliśmy jeszcze przed samym szczytem. A właściwie najpierw do jego ogromnego, trawiastego wału. Z tej strony wody nie widać. Jest zielone zbocze i ogrodzenie biegnące u jego podnóża. Trzeba przejść dalej.

Ogrodzony zbiornik wodny na Żarze

Po jednej stronie wał, po drugiej las. Przy jednym zdjęciu położyłem aparat na siatce. Zielona krawędź ogrodzenia ciągnie się przez cały kadr i znika gdzieś w oddali. Nawet zwykły płot może się przydać do czegoś poza przeszkadzaniem.

Aparat na siatce.

Dalej droga prowadzi wzdłuż zbiornika w stronę górnej stacji kolejki. Jeszcze zdjęcie mnie, kawałek dalej Bożena, a przed nami już budynek stacji.

Jeszcze zdjęcie przy zbiorniku. Szczyt już niedaleko.

Bożena już bliżej szczytu. Przed nami górna stacja kolejki.

Wreszcie można zajrzeć na wodę. Wielka, równa tafla, obramowana brzegiem zbiornika, a nad nią chmury. To górny zbiornik elektrowni szczytowo-pompowej Porąbka-Żar. Woda trafia tu z dołu, a kiedy spływa z powrotem, napędza turbiny. Z naszego punktu widzenia po prostu bardzo dużo wody w dość nieoczekiwanym miejscu.

Woda wysoko nad doliną.

Na szczycie już znacznie więcej ludzi. Przy maszcie ktoś stoi, ktoś przechodzi, inni siedzą na skraju zbocza i patrzą w dolinę. Na trawie też nie brakuje chętnych do odpoczynku. Po leśnym podejściu tutaj zrobiło się już niemal piknikowo.

Na szczycie już tłoczniej. Każdy szuka kawałka widoku dla siebie.

Widoki tłumaczą tę frekwencję. W dole Jezioro Międzybrodzkie, dalej Żarnówka i Hrobacza Łąka. Nad górami duże chmury, na zboczach plamy światła i cienia. Można zrobić kilka zdjęć w tę samą stronę i każde będzie odrobinę inne. Co oczywiście zrobiłem.

Jezioro Międzybrodzkie w dole, nad górami zbierają się chmury.

Z drugiej strony, za kolejnymi wzniesieniami, widać Jezioro Żywieckie. Dalsze góry coraz mniej wyraźne, aż w końcu wszystko zlewa się z jasnym niebem.

W oddali Jezioro Żywieckie. Jeszcze jeden widok przed zejściem.

Obok na trawie leżą rozłożone skrzydła paralotni. Część osób przygotowuje się do startu, inni siedzą i obserwują. Tu można spędzić kawałek dnia bez dalszego chodzenia. Sam widok wystarczy, a jeszcze ktoś od czasu do czasu zamierza odlecieć.

Jedni odpoczywają, inni szykują się do lotu. My wracamy pieszo.

My wracamy pieszo, przez Kozubnik. W drodze powrotnej przeszliśmy jeszcze wzdłuż i wszerz prawie zapomniany park rekreacyjno-sportowy. Po otwartej przestrzeni na Żarze znowu drzewa i zieleń blisko twarzy. Ze starych schodów wyrastają rośliny, stopnie giną pod liśćmi, gałęzie zwieszają się nad przejściem.

Schody jeszcze są, tylko coraz mniej je widać.

Tutaj remont jeszcze nie dotarł. Przy drodze ośrodek powoli staje na nogi, a kawałek dalej trzeba patrzeć pod nogi, żeby znaleźć następny stopień.

I tak z małego spaceru na Żar zrobiło się przy okazji zaglądanie w różne zakamarki Kozubnika. Zdjęć wyszło sporo. Mam też parę filmików, więc lada dzień coś z tego opublikuję.

Zobacz też

• HPR Porąbka-Kozubnik i góra Żar – wcześniejszy wpis z tej samej okolicy.
  
  
• Porąbka i Hrobacza Łąka – inna wycieczka z Porąbki.