Im-possible. Co widzi pacjent w aptece?

Pomysł na ten plakat miała pani z jednej z kęckich aptek. Ja go zaprojektowałem: słowo „impossible” z przekreślonym „im” na początku. Zostaje „possible”. Na papierze sprawa jest prosta. Gorzej, gdy się stoi przy aptecznej ladzie i czeka na lek.

W aptece człowiek nie zawsze wie, kim jest. Klientem? Pacjentem? Klient płaci, pacjent pyta, czy może brać ten lek razem z innym. A często to ta sama osoba stojąca przy ladzie, z receptą w ręku i kolejką tuż za plecami. Do kasy idzie też z własnymi obawami. Paragon obejmuje tylko leki.

Na papierze poszło łatwo. W aptece może być różnie.

Z takim plakatem też nie jest prosto. Ktoś wchodzi po plaster, patrzy na skreślone „im” i myśli: sprytne. Ktoś inny, po całym dniu załatwiania spraw związanych ze zdrowiem, nie ma już ochoty na zagadki. Jeszcze ktoś może najpierw przeczytać całe słowo: „impossible”. Ten sam obrazek, trzy różne osoby. Co najmniej.

Trochę mnie bawi, że projektowałem plakat z optymistycznym hasłem, a potem sam zacząłem go podejrzewać o zadawanie niewygodnych pytań. Ale takie miejsce jak apteka robi z prostymi hasłami dziwne rzeczy. „Dasz radę” dla jednego zabrzmi jak pociecha, dla drugiego jak kolejne polecenie. Nie wszystkie sprawy da się załatwić nastawieniem. Człowiek może być przestraszony, zły albo po prostu zmęczony. I nadal potrzebuje leku.

Mniej efektowne od napisu na ścianie jest zwykłe pytanie przy ladzie: „Jak mam to brać?”. Dobrze, jeśli można je zadać bez całej kolejki jako publiczności i dostać spokojną odpowiedź. Wtedy „possible” oznacza coś całkiem konkretnego: da się wyjść z apteki z mniejszym zamętem w głowie. Też coś.

Nie wiem, co pomyśli ktoś, kto zobaczy ten plakat w aptece. Pewnie zależy od tego, z czym przyszedł. Na plakacie wystarczy skreślić dwie litery. Z resztą bywa różnie.

Zobacz też:

Umiesz pomagać bliźnim? — tam też chodzi o to, co człowiek robi wobec czyjejś trudnej sytuacji.