Jazzowe czwartki. Jazzbnięci Frazeusze

Kolejny czwartek i znów wylądowaliśmy w bielskim Bazyliszku. Ostatnio coraz częściej zaglądamy tam na koncerty jazzowe. I dobrze, bo jak dotąd nie mam powodów do narzekania. Wręcz przeciwnie.

Tym razem wystąpili Jazzbnięci Frazeusze. Sama nazwa już mi się podoba. Trochę pokręcona, ale w przypadku jazzu to chyba żadna wada. ;)

Zespół powstał w 2013 roku z inicjatywy perkusisty Michała Dziewińskiego, a tworzą go czterej muzycy:

• Michał Dziewiński – perkusja
• Piotr Matusik – instrumenty klawiszowe
• Marcin Żupański – saksofony
• Artur Kudłacik – gitara basowa

Co ciekawe, repertuar Frazeuszy opiera się przede wszystkim na autorskich kompozycjach Michała Dziewińskiego. Nie jest to więc kolejna grupa odgrywająca dobrze znane jazzowe standardy, ale muzycy mający własne pomysły i ochotę, żeby się nimi podzielić.

Jazzbnięci Frazeusze w bielskim Bazyliszku. Czterech muzyków i porządna dawka jazzu. :)

No i podzielili się. Z nawiązką!

Lubię jazz za to, że potrafi być nieprzewidywalny. Nie musi prowadzić słuchacza za rękę od początku do końca. Jeden instrument wychodzi na pierwszy plan, drugi mu odpowiada, perkusja pilnuje całego zamieszania, a bas trzyma wszystko w ryzach. Przynajmniej do momentu, kiedy muzycy postanowią trochę namieszać.

I właśnie ta swoboda najbardziej mi się podoba. Kiedy słychać, że ludzie nie tylko świetnie opanowali swoje instrumenty, ale też potrafią ze sobą muzycznie rozmawiać.

Frazeusze dali naprawdę świetny koncert. Było żywiołowo, energicznie i zdecydowanie nie była to muzyka, przy której człowiek zaczyna ziewać po trzecim utworze. Panowie dali czadu! :)

Zresztą Bazyliszek ma tę zaletę, że koncerty odbywają się w dość kameralnych warunkach. Nie trzeba oglądać muzyków gdzieś z końca wielkiej sali. Są blisko, można obserwować ich grę, reakcje, wzajemne porozumiewanie się. Przy jazzie ma to dla mnie szczególne znaczenie.

Nie jestem muzycznym krytykiem i nie zamierzam rozbierać koncertu na poszczególne nuty. Ostatecznie nie przyszedłem tam z zeszytem, żeby wystawiać oceny, tylko posłuchać dobrej muzyki.

A dostałem jej całkiem solidną porcję.

Już dawno przekonałem się, że takie niewielkie koncerty mają swój niepowtarzalny urok. Nie potrzeba wielkiej sceny, świateł i całego widowiska. Wystarczy kilku dobrych muzyków, trochę miejsca i publiczność, która przyszła ich posłuchać.

No dobra, przyda się jeszcze coś do picia. ;)

Kto nie był, a chciał... niech żałuje!

Frazeuszom należą się wielkie brawa. Mam nadzieję, że jeszcze będzie okazja ich posłuchać.

Zobacz też

Mój TOP 20 – playlista stycznia 2015 – trochę innych muzycznych klimatów z tego samego okresu.