Zamarznięte, ale nie martwe

Pogoda piękna. Lekki mróz, słońce, bezwietrznie. Nie dałem rady wysiedzieć w domu. Wczesnym popołudniem wybraliśmy się z Andrzejem nad Sołę. Warto było wyrwać się choćby na te dwie godziny sprzed komputera i trochę rozruszać kości.

Zimowe drogi prowadzą donikąd... albo nad Sołę ;)

Soła. Jej zima najwyraźniej nie przeszkadza.

Zima potrafi całkiem nieźle zmienić krajobraz. Wszystko jakby zamarło. Drzewa bez liści, trawy przygniecione śniegiem, kamienie uwięzione w lodzie. Cisza, spokój... życie zatrzymane do odwołania.

Nasze dwa kółka też nie zapadły w sen zimowy.

Ale czy rzeczywiście zatrzymane?

Soła płynie sobie dalej, pod śniegiem wciąż zielenią się rośliny, a cała reszta przyrody jakby tylko czekała na odpowiedni moment, żeby znów ruszyć z kopyta.

Ja, Soła i trochę zimowego słońca.

Lubię przyglądać się takim drobiazgom. Niby nic szczególnego, kawałek lodu, kilka kamieni, jakaś zmarznięta trawa... a jednak wszystko to przypomina, że zima nie oznacza końca życia. Raczej chwilową przerwę w jego bardziej widowiskowej części ;)

Zieleń jeszcze się nie poddała.

Za kilka tygodni ten sam kawałek ziemi będzie wyglądał zupełnie inaczej. Pojawi się zieleń, zrobi się gwarno, wszystko zacznie rosnąć, kwitnąć, latać i pełzać. Teraz jeszcze spokojnie. Wszystko ma swój czas.

Słońce powoli kończy swój zimowy dyżur.

A my tymczasem na rowerach, w środku zimy. Trochę na przekór temu całemu zastojowi. Bo ileż można siedzieć w czterech ścianach i czekać na wiosnę?

Dwie godziny na świeżym powietrzu i człowiek od razu inaczej funkcjonuje. Przynajmniej ja. Najwyraźniej też potrzebuję od czasu do czasu rozmrożenia ;)

Zobacz też

• Chill – Kęty nad Sołą – kolejna odsłona wypoczynku nad Sołą.

• Walentynkowy atak zimy – trochę zimy z wcześniejszego blogowego archiwum.