Nie, nie sikam!

Jak łatwo ocenić człowieka po tym, co widzimy. Wystarczy jedno spojrzenie i już mamy gotową teorię na temat tego, co właśnie robi. A wyobraźnia potrafi dopowiedzieć całą resztę ;)

Mężczyzna w szarej czapce, kurtce i z plecakiem stoi tyłem do aparatu przed krzewami na suchej, zimowej łące. 
Nie, nie sikam!
Chociaż z tej perspektywy można mieć pewne wątpliwości... ;)

No właśnie... co ja właściwie robię?

Na pierwszy rzut oka sytuacja może wydawać się dość jednoznaczna. Pozycja podejrzana, okoliczności również. Wniosek nasuwa się sam.

Zbliżenie na czerwone owoce wiszące na cienkich, bezlistnych gałązkach krzewu na tle suchej zimowej roślinności.
...robię zdjęcie! A konkretnie tych czerwonych owoców. ;)

I tak to właśnie działa. Widzimy niewielki fragment rzeczywistości, a nasz mózg natychmiast próbuje dopasować do niego jakąś historię. Najlepiej taką, którą już znamy. Nie potrzebujemy wyjaśnień, bo przecież sami doskonale wiemy, co się dzieje.

Tyle że nie zawsze wiemy.


Mężczyzna w szarej czapce, okularach i zimowej kurtce siedzi na kamienistym brzegu Soły. Obok leży plecak, a w tle płynie rzeka.
Lepiej tu niż przed kompem.
Nawet jeśli pogoda niespecjalnie zachęca do siedzenia na kamieniach.

Otóż nie, nie sikam! Robię zdjęcie! ;)

Fotografia ma tę ciekawą właściwość, że potrafi pokazać prawdę, a jednocześnie skutecznie wprowadzić nas w błąd. Wszystko zależy od tego, co znalazło się w kadrze, a czego poza nim zabrakło.

Z ludźmi jest zresztą podobnie. Widzimy czyjeś zachowanie i od razu przypisujemy mu określone intencje. Nie znając ani powodów, ani okoliczności. Sam też się na tym łapię.

Chociaż przyznaję, że w tym konkretnym przypadku trudno byłoby mieć do kogokolwiek pretensje o błędną interpretację.

Na szczęście telefon mam na swoje usprawiedliwienie.

Przynajmniej tym razem. ;)


Zobacz też


Komentarze

Popularne posty