Zaduszki. Pamięć przychodzi bez daty

Autostrada do nieba... lub nie.

Nie wiem, jak wygląda dalsza droga. Dziś jednak bardziej myślę o tych, których już na niej nie spotkam. O przyjaciołach, po których zostały zdjęcia, wspomnienia i dwa wpisy na tym blogu. Dziwnie mało, kiedy pomyśleć, że chodzi o całych ludzi.

Zaduszki mają swoją datę. Można zaplanować wyjście na cmentarz, kupić znicz, zatrzymać się przy grobie. Z pamięcią jest trochę inaczej. Trudno jej powiedzieć: przyjdź drugiego listopada, wtedy będę miał dla ciebie chwilę.

Wystarczy przecież, że w rozmowie padnie czyjeś imię. Albo trafi się na stare zdjęcie, szukając zupełnie czegoś innego. Człowiek miał tylko przejrzeć folder, a siedzi i patrzy. Reszta może poczekać.

Autostrada do nieba... lub nie.

Dziś jednak bardziej myślę o przyjaciołach, których już nie spotkam. O Patryku i Wiktorze. Po ich śmierci poświęciłem im tutaj osobne wpisy pamiątkowe. Chciałem w ten sposób zachować dla nich miejsce na kartach tego bloga, na którym wcześniej byli po prostu częścią mojego życia.

Nie chciałbym pamiętać przyjaciół wyłącznie przez ich odejście. Przecież wcześniej było życie. Zwyczajne, nieprzygotowane do uroczystego wspominania. Było miejsce na śmiech, na głupoty, na sprawy, które wtedy wydawały się strasznie ważne. Śmierć nie powinna zasłaniać tego wszystkiego, choć trudno od niej oderwać myśli.

Dziś łatwiej o zadumę. Jest na nią miejsce w kalendarzu, wszędzie palą się znicze. Ale wspomnienie może przyjść również w pogodny dzień, kiedy zupełnie nic nie zapowiada smutku. I może nawet najpierw wywołać uśmiech.

Chciałbym, żeby dla tego uśmiechu też zostało trochę miejsca.

Zobacz też

Ku pamięci Patryka

Ku pamięci Wiktora