Jeszcze trochę posiedzę nad Sołą

Poszliśmy dziś z Andrzejem nad Sołę. Posiedzieć, pooddychać, pobyć jeszcze trochę na zewnątrz, póki listopad obchodzi się z nami łagodnie.

Szczęśliwy jestem. Dobrze tak po prostu pobyć nad wodą.

Lubię ten stan, kiedy już nigdzie nie trzeba iść. Dotarłem, usiadłem i mogę przez chwilę nie zastanawiać się, co dalej. Patrzeć na wodę... pozwolić myślom trochę pobłądzić. Nie wszystkie muszą od razu dokądś prowadzić.

Jesienią łatwiej mi się tak zamyślić. Dzień robi się krótki, świat powoli traci kolory i nawet znajome miejsca wydają się odleglejsze. Jeszcze niedawno siedzieliśmy tu latem, a teraz za chwilę zrobi się ciemno. Trochę mi żal tych długich wieczorów. Tego, że można było wyjść późno i nadal mieć przed sobą kawał dnia.

Teraz łapię to, co zostało. I dobrze mi z tym, choć jest w tym jakaś tęsknota. Za czym? Chyba najbardziej za możliwością powiedzenia sobie, że mam jeszcze dużo czasu. W listopadzie trudniej w to uwierzyć.

Nad wodą ten żal jakoś łagodnieje. Mogę siedzieć i patrzeć, jak płynie, a po pewnym czasie sam przestaję się tak spieszyć. Niczego szczególnego dziś nie zrobiliśmy, a jednak szkoda byłoby mi tego popołudnia spędzonego w domu. Takich chwil potrzebuję. Nawet jeśli później trudno napisać, co właściwie było w nich tak dobrego.

Byłem na świeżym powietrzu. Byłem szczęśliwy. Brzmi banalnie... ale przecież nie będę wymyślał sobie bardziej skomplikowanego szczęścia tylko po to, żeby lepiej wyglądało we wpisie ;)

Zrobiłem kilka zdjęć. Resztę chciałbym zapamiętać bez aparatu.

Jeszcze trochę posiedzę. Do domu przecież niedaleko.

Soła w listopadzie

Listopad łagodny, więc jeszcze kwitną. Nazwy nadal nie znam..

Płytka Soła. Można się zapuścić trochę dalej.

…i nagle daleko do brzegu.

Andrzej wygląda jak król kier ;)

Z biegiem rzeki

Zobacz też

• Listopad na moim balkonie – rośliny też korzystają z łagodnej jesieni i nadal nie kończą sezonu.
• Jesień, gdzie ta jesień? – jeszcze we wrześniu wypatrywałem jej na drzewach.